Bogactwo słowa, dźwięku, barwy, światła, magia ruchu + to co w duszy gra

Nauczyciel wprowadza problem poprzez określoną fikcyjną sytuacje,  uczniowie zaś z wielkim zaangażowaniem, w rolach, starają się go rozwiązać. Socjodrama więc jest składową roli, napięcia, symbolu, rytuału, przypowieści, czasu, znaków i rekwizytów. Zajęcia rozpoczynają się od wprowadzenia przez nauczyciela w formie jakiegoś opowiadania lub dyskusji. Następnie uczestnicy są przygotowywani do wejścia w role, po czym odgrywają scenki. Istotne jest by na zakończenie praca uczniów została omówiona. 

"Powiedź mi, a zapomnę.
Pokaż mi, a zapamiętam. 

Pozwól mi przeżyć, a zrozumiem."

(Konfucjusz)

Zdaniem J. Doroszewskiej „socjodrama niweluje tendencje agresywne, skłonności do bezwzględnego osądzania i potępiania ludzi. Rozbudza potrzebę zrozumienia innych, ukazuje rzeczywiste źródło konfliktów.”

Pytanie na dzisiaj brzmi: Czy młodzież niedostosowana społecznie zrozumie mechanizmy funkcjonowania w społeczeństwie jeśli pozwolimy jej przeżyć w kontrolowanych warunkach "codzienne sytuacje z życia przeciętnego człowieka"?

Psychodrama, czyli bajka o księciu i Kopciuszku wystawiona w zakładzie dla nieletnich dziewcząt w D.

Odnośnie tematu psychodramy postanowiłam przedstawić Państwu pewien wytwór, mam na myśli film "Kopciuszek" przygotowany w zakładzie dla nieletnich dziewcząt.

Twórcy filmu penetrują psychikę ludzką metodą psychodramy. Nieletnie dziewczęta z zakładu poprawczego przygotowują przedstawienie ''Kopciuszek''.  Dziewczęta pochodzą z rozbitych i patologicznych rodzin są przedwcześnie dojrzałe i jednocześnie bardzo dziecinne. Kopciuszek w ich wykonaniu nabiera symbolicznego i dramatycznego znaczenia.

Reżyser z każdą z dziewcząt przeprowadza rozmowę na temat priorytetów w życiu. Jedna z pensjonariuszek (13-letnia) zapytana  co najbardziej lubi robić, a czego najbardziej się obawia odpowiedziała, że lubi bawić się lalkami, a boi się chorób wenerycznych.

Reżyseria: Marek Piwowski
Scenariusz: Marek Piwowski, Janusz Głowacki
Zdjęcia: Zygmunt Samosiuk
Dźwięk: Małgorzata Jaworska
Montaż: Barbara Kosidowska, Anna Perska
Kierownictwo produkcji: Wojciech Szczęsny, Tomasz Gołębiewski
Produkcja: Wytwórnia Filmów Dokumentalnych (Warszawa)

Wszystkich zainteresowanych serdecznie zachęcam do obejrzenia filmu dostępnego na stronie internetowej : http://www.net-film.com.pl/

Możliwość głębszego poznania siebie

Dramaterapia:
umożliwia głębszą komunikację interpersonalną,
stymuluje nowe kierunki myślenia,
odkrywa sposoby radzenia sobie z problemami,
rozwija nowe umiejętności,
przeobraża złe doświadczenia,
uświadamia możliwości wyboru.

W przypadku dramaterapii pracuje się poprzez: 

- różnorodne gry i zabawy, elementy sztuki, muzyki i tańca
- tworzenie opowiadań opierając się na powszechnie znanych baśniach jak i wymyślonych własnych historiach
- odgrywanie ról i improwizację

Dramaterapia wykorzystuje metafory i fikcyjne fabuły. 
Jak uważacie, czy kreacja fikcyjnej rzeczywistości może poprawiać zaangażowanie klienta i pozwalać na identyfikacje z przedstawionym światem?

"Każdy Taniec jest odkryciem nas samych" (Martha Graham)

Wykorzystanie tańca jako środka terapeutycznego oddziaływania na osobę nazywamy choreoterapią . Niestety na temat stosowania tej metody w resocjalizacji , brak naukowej literatury . Ponieważ jednak  metoda ta wydaje mi się bardzo interesująca i obiecująca w pracy z nieletnimi , chciałabym ją pokrótce omówić . 

Ruch taneczny w powiązaniu z muzyką angażuje jednocześnie kilka analizatorów ( ruchowy , słuchowy , wzrokowy , dotykowy ) i tym samym aktywizuje niemal cały organizm człowieka . „U podstaw pracy wszystkich terapeutów tańcem leży zawsze całościowa filozofia , która uznaje wzajemną zależność duszy i ciała . Relacja ciało – dusza jest wzajemna – nie tylko psychika wpływa na ciało , lecz także doświadczenia ciała mają wpływ na psychikę.” ( D. Koziełło 1997 , s.21 ) Wynika z tego , iż taniec – praca ciałem , może wywierać znaczny wpływ na psychikę , a co z tym się wiąże – może korygować różne zaburzenia emocji i uczuć . Terapeuci tańcem widzą w zaburzeniach emocjonalnych patologiczny rozłam pomiędzy ciałem i duszą . Powoduje to , że człowiek jest odcięty od swojego ciała i wewnętrznych uczuć . Rozłam ten spowodowany jest przez ciało , którego mięśnie są napięte , a oddech nieregularny . Tak właśnie reaguje nasz organizm w celu odparcia jakiegoś wewnętrznego bądź zewnętrznego zagrożenia . Taniec jest doskonałym sposobem na wyzbycie się owych napięć mięśniowych , powoduje wyregulowanie oddechu i zrelaksowanie się . Tańcząc człowiek poznaje siebie , także swoją psychikę . Tłumione emocje bada za pomocą ruchów , dzięki czemu może je poznać i zwerbalizować. 

 Co Wy na ten temat myślicie? Czy także uważacie, że taniec jest wspaniałym sposobem oddziaływania na młodzież?